γιε μου συγχώρα με........

Δεν ήρθε στο δείπνο κι ανησύχησα. Του φώναξα απ' τη θέση μου στο τραπέζι γιατί καθυστερεί και δεν πήρα απάντηση. Νευριασμένος πήγα στο δωμάτιο του να δω γιατί με αγνοούσε, κάτι που δεν συνήθιζε να κάνει, και βρήκα την πόρτα κλειστή...

Χτύπησα, δεν πήρα απάντηση... Άνοιξα και βρήκα το δωμάτιο σκοτεινό να φωτίζεται μόνο απ' την οθόνη του υπολογιστή του...

Εκείνος καθότανε σε μια γωνία, στο πάτωμα. Δεν μπορούσα να τον δω αλλά ήμουν σίγουρος ότι έκλαιγε. Τον άκουγα; Δεν ξέρω, δεν θυμάμαι... Ίσως ήταν η αναπνοή...

Ένοιωσα την καρδιά μου σφίγγεται. Όταν ο γιος σου κλαίει στα 16 του δεν είν' αστείο πράγμα. Δεν είναι μωρό πια. Οι σκέψεις άρχισαν να στριφογυρίζουν... Μπορεί να είχε κάποια ερωτική απογοήτευση. Κάποια μπορεί να τον είχε απορρίψει. Μπορεί κάτι να συνέβηκε με κανένα καθηγητή του. Παρ' όλο που δεν μας είχε συνηθίσει σε τέτοιου είδους προβλήματα. Πάντα είναι ήσυχος, γλυκομίλητος, ευγενικός...

Τον ρώτησα τι συμβαίνει κι αυτός δεν μου απάντησε. Άναψα το φως κι όταν τον είδα με το κεφάλι σκυμμένο, τα μάτια φουσκωμένα απ' το κλάμα ένοιωσα τον κόσμο να χάνεται. Τον ξαναρώτησα τι συμβαίνει κι αυτός με κοίταξε...

Δεν ήξερα τι είδα μες στα μάτια του. Ήταν φόβος αυτό που είδα; Ήταν απολογία; Ήταν μίσος; Ήταν θυμός; Ήταν όλα μαζί;

Άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει: Άρχισα να πανικοβάλλομαι... Άρχισα να φωνάζω... Τι συμβαίνει; ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;

Αυτός με κοιτούσε κι έκλαιγε... Μόνο έκλαιγε...

Δεν πρόσεξα τη γυναίκα μου, που ήρθε να δει τι συμβαίνει όταν άκουσε τις φωνές μου. Μπήκε στο δωμάτιο και προσπαθούσε να καταλάβει τι γινόταν. Δεν ήθελε να πει κάτι... Δεν ήξερε τι να πει...

Πήγα κοντά του ... έκατσα στο κρεβάτι δίπλα από κει που καθότανε. Τον ξαναρώτησα τι συμβαίνει...

Η υπομονή μου είχε εξαντληθεί...

Κι αυτός ... Αυτός έσκυψε το κεφάλι και προσπαθούσε να πνίξει τους λυγμούς χωρίς πολλή επιτυχία. Δεν ήξερα τι να σκεφτώ... Τι να υποθέσω...

Άκουσα τη γυναίκα μου να μου λέει... "Δες αυτό..." Στεκόταν πάνω απ' τον υπολογιστή του...

Σηκώθηκα... Πήγα δίπλα της χωρίς να μπορώ να καταλάβω τι ήταν τόσο σημαντικό που έπρεπε να δω εκείνη τη στιγμή...

Η οθόνη είχε μια σελίδα στο Facebook από την ιστοσελίδα μιας εφημερίδας ... Στο κέντρο της οθόνης ήταν το σχόλιο που είχα γράψει πριν λίγες ώρες...

"Ψόφο πούστηδες... Να γλιτώσουμε από σας...."